3 april 2019
Trouwe lezers weten dat het me vorig jaar niet is gelukt om hier in Toscane een commerciële wijnboer te vinden waar ik voor een jaar vrijwillig zou kunnen werken, om op die manier te leren van de praktijk. Het lukte me wel om bij de familie Giani van Pie di Colle, een heel jaar lang te observeren bij alle belangrijke gebeurtenissen in wijngaard en wijnkelder.
Nu wil het toeval dat ik kennis heb gemaakt met een echtpaar dat kort geleden een huis heeft gekocht in de Toscaanse bergen met onder andere een totaal verwaarloosde wijngaard. Deze kennissen willen zoveel mogelijk zelf klussen in en om hun huis maar de “jungle wijngaard” vroeg toch om meer dan goede wil en spierballen. Omdat een eenogige in het land der blinden altijd koning is, werd deze “eenogige” wijnstudent uitgenodigd om te komen kijken naar hun “druiven-jungle”.
Bij een kop koffie legde ik met behulp van tekeningen de snoeitechnieken uit die ik tijdens mijn studie heb geleerd en die ik in de praktijk heb gezien, om vervolgens even later in de druiven-jungle, compleet met mijn mond vol tanden te staan! Kronkelende, verhoute planten schoten alle kanten uit. Er was kop noch staart te ontdekken en ze leken hélemaal niet op de afbeeldingen in mijn studieboeken of op de keurige rijen van de commerciële wijnboeren. Het enige wat ik kon doen was advies vragen aan de familie Giani, waar ik observeerde. Misschien zouden zij mijn advies kunnen geven hoe deze wilde plantenmassa te temmen tot gezonde en producerende druivenplanten.
U vraagt zich nu misschien af waarom dit temmen nodig is. Een druivenplant is een klimplant. Net als bijvoorbeeld een Passiflora of een Clematis, grijpt de plant zich met ranken vast aan de omgeving en groeit snel. Als je een druivenplant onbeheerd laat groeien, zal de plant telkens energie moeten stoppen in al die nieuwe loten en bladeren. Dit zal ten koste gaan van de kwaliteit en kwantiteit van de druiventrossen. Geen goed idee als je lekkere wijn wilt maken van de druiven! Druiventrossen groeien daarbij ook alleen aan de nieuwe loten; bij wildgroei vind je de druiventrossen dus pas aan het einde van hele lange loten die overal kunnen hangen en klimmen. Niet efficiënt om te plukken.
De druiven-jungle moest getemd worden en daarbij kregen we hulp van Costello, medewerker van de familie Giani, die in zijn vrije tijd kwam kijken. Ik was in de zevende hemel: eindelijk zou ik écht gaan werken in een wijngaard! En zo betrad ik wederom een nieuwe wereld: samen met de eigenaars kreeg ik een demonstratie over hoe deze wijngaard aan te pakken. Nieuwe palen werden de grond ingeslagen en metalen draden gespannen. Bij de “Consorzio Agrario” (landbouw consortium) moesten er touwen, palen, metalen draden en katrollen gekocht worden.
Het is een feest om naar de Consorzio te gaan. De sfeer is gemoedelijk en er staan allemaal vuile mannen met vele lagen kleding en stevige werkmanschoenen in de rij om allemaal min of meer dezelfde dingen te kopen omdat iedereen in Toscane momenteel bezig is met hetzelfde, namelijk olijfbomen en druivenplanten snoeien. Ik geniet het meeste van de bruin verweerde gezichten van de ouderen, die mij nieuwsgierig aankijken vanonder smoezelige petten of mutsen, met (meestal) verbazingwekkend blauwe ogen.
Wat een genot om buiten te werken en om dit werk te doen met aardige mensen! De ongetemde plantenmassa verandert langzaam in keurige rijen druivenplanten waarbij de gekozen loten zorgvuldig vast zijn gemaakt aan draden. Sommige knoppen lopen al uit en de tere, harige en fel groene blaadjes komen reeds tevoorschijn. Met pijnlijke rug maar zeer tevreden kijk ik naar het gedane werk en verheug me om deze baby’s te zien groeien tot prachtige druiventrossen. Theoretische wijnstudie kan hier niet tegenop!